حالا دیگر بعد از دیدن چند فیلم از آرش معیریان میشود با قاطعیت بیشتری به این نتیجه رسید که این استاد سابق دانشگاه و «فیلمفارسیساز» فعلی در سیر حرکت فیلمسازیاش راه را کاملاً به خطا رفته است. حالا دیگر با فیلم توهینآمیزی به نام «شیر و عسل» این فرضیه که مردم سینمارو برای چنین خزعبلات آشفتهای ارزشی قائل نیستند به حکمی قطعی نزدیک میشود.
یک بار برای همیشه بهتر است تکلیف این مسئله را با معیریان و سایر فیلمفارسیسازهای دهه هشتادی روشن کنیم که صرفاً این شکل فیلم ساختن نه تنها برای مردم نیست که ادای برای مردم ساختن است. در واقع آقایان بیشتر برای جیب خودشان اینگونه فیلمها را میسازند و البته ناگفته نماند که مردم آنقدر باهوش هستند که از این نمد هم که دیگر کلاهی نشود ساخت.
در این شکل فیلمسازی نه مردمی وجود دارد،نه حتی مخاطب خاصی. فیلمی که از ذرهای شعور تهی است و غیرمستقیم هم نه، بلکه کاملاً مستقیم به مخاطبش توهین میکند، بیشک نمیتواند ارزش بررسی داشته باشد، و بی تعارف بگویم اگر اعتقاد نداشتم که باید از این آفت دامنگیر سینمای ایران سخن گفت و آن را به چالش کشید هرگز حاضر نبودم وقتم را صرف این جنس بنجل بکنم... ادامه مطلب
تحمیق تماشاگر با عناصر فیلمفارسی